23-05-10

Zo… eindelijk weer eens tijd (en de fut) voor een blog!

Vlak voor de familie hier was trokken duizenden Maoisten Kathmandu in om zich voor te bereiden op een week van demonstraties.
Families en bedrijven werden ‘gevraagd’ (lees: verplicht) een donatie te doen om alle Maoisten te kunnen huisvesten en van eten te kunnen voorzien. Vanaf 1 mei werden alle winkels verplicht hun deuren te sluiten en was er geen verkeer toegestaan. (alleen politie, ambulances/ziekenhuispersoneel, brandweer, journalisten en touristenbussen) Geen school dus, en geen mogelijkheid om met mijn laptopje naar een plek met WIFI verbinding te gaan. Vandaar dat ik toen geen mogelijkheid had om te bloggen. Ik ben daarom een dagje eerder verhuist van Patan naar Lazinpat en ben nu de onderbuurvrouw van Josh. Ik heb een dag de tijd gehad om nog snel wat inkopen te doen voor de strike/banda begon.

De banda

Toen ik maandag 3 mei op de toeristenbus naar het vliegveld aan het wachten was ontmoette ik Sumba. Hij was, net als ik, op weg naar het vliegveld om iemand op te pikken. Na een beetje praten bleek bij een reisbureau te runnen met zijn broer. Ik heb hem om hulp gevraagd. Alle reisbureaus waren namelijk gesloten en het leek me niet leuk voor papa, mama en iris om 2 weken in mijn appartementje in Lazinpat (wijk in Kathmandu) dppr te brengen. We hebben Sumba die dag ‘stiekem’ ontmoet om een reis naar Pokhara en Chitwan te boeken. Sumba, de engel, beloofde met ons mee te gaan als onze persoonlijke gids.

Délices de France

De avond voor ons vertrek gingen we op zoek naar een plek die open was voor eten. Restaurants in hotels en guesthouses waren toegestaan om open te zijn, om het toerisme niet stil te leggen. (de meeste toeristen waren inmiddels al vertrokken en er was niet veel open) We werden op straat aan gesproken door Christine, een Française die een Frans restaurant runt in Thamel, de toeristische wijk van Kathmandu. Ze vertelde dat ze stiekem open was die avond om toeristen toch van eten te kunnen voorzien. Ze kon er niet mee leven haar deuren te sluiten en toe te kijken hoe toeristen nergens terecht kunnen voor eten. Toen we na een heerlijke maaltijd op onze koffie aan het wachten waren kwamen er een stuk of 5/6 Maoisten binnen. Ze waren in gesprek met Christine tot ze alle gasten (enkel toeristen) erbij betrokken. Er werd ons de keuze voorgelegd om te blijven een een risico te nemen of weg te gaan en niet te betalen. Christine had de regels gebroken, dus dat zou haar straf zijn (open rekeningen). Toen Christine ondertussen haar telefoon pakte om hulp te vragen werden de Maoisten boos en seinden telefonisch hun vrienden in actie te ondernemen (dit bleek later, want wij verstaan geen Nepali!) We besloten te vertrekken en vertelden later terug te komen om de rekening te betalen. Voordat we het restaurant konden verlaten werden er vanuit buiten bakstenen door de ramen gegooid en begonnen de Maoisten binnen ook dingen te vernielen. Iedereen zette het op een lopen. Buiten werden nog wat stenen onze richting op gegooid voordat ook alle Maoisten het op een lopen zetten voordat er politie arriveerde. Er is die avond niemand gewond geraakt, maar wel een flinke schade aangericht. We zijn nog terug geweest om met Christine te praten en de rekening te betalen. Ze vertelde ons nog dat er een mes op haar keel werd gezet toen alle klanten weg waren, maar dat het enkel een dreigement was om er zeker van te zijn dat ze niet nog eens haar deuren zou openen tijdens de banda. Foto’s van ‘the day after’ kan je zien op de facebookpagina van het restaurant.

De vakantie

In Pokhara was ook alles dicht, dus na een nachtje slapen in het guesthouse zijn we de berg Sarangkot op gaan lopen. 700 meter omhoog in 3,5 uur. Wat hadden wij zere billen en bovenbenen toen we boven waren!!!! De tweede dag zijn we op de berg zelf door allerlei dorpjes gaan wandelen en toen we dag drie afdaalden… reden er weer taxi’s, de winkels waren weer open… De banda was over!!!!

We hebben nog een dag de tijd genomen om lekker wat te shoppen, een waterval en een grot bekeken, we zijn naar een Tibetaans vluchtelingenkamp geweest en heerlijk Italiaans gegeten vlak aan het meer in Pokhara. Daar waren onze guesthouse-genoten Matt & Adam, die we eerder die week al hadden ontmoet. Iris en ik zijn lekker met ze op pad geweest, drankjes in een jazzbar en daarna muziek luisteren op het dak van het guesthouse.

De banda was over dus dat gaf ons de kans om een bus te pakken naar Chitwan national park. Daar zijn we twee nachten gebleven om vlak naast de jungle te slapen, krokodillen te zien vanuit onze kano en vanuit de rug van een olifant oog in oog te staan met een aantal neushoorns! Heel erg indrukwekkend!!!! Ik zal snel proberen wat foto’s te uploaden op deze blog. Als ze er nog niet op staan. je kunt ook foto’s zien op mijn hyves: megantjeuh.hyves.nl Je hoef hiervoor zelf geen lid van te zijn om de foto’s te kunnen zien.

De week erna heb ik de familie Kathmandu laten zien. Durbar square in Patan en Kathmandu, Pashupatinath, Boudhanath, Kirtipur en ik heb ze voorgesteld aan alle kennissen die ik ondertussen heb opgedaan in Thamel. Mijn blonde koppie valt er nogal op, dus het is altijd een gezellige onderneming om daar door de straten te lopen. Ik maak altijd wel ergens een praatje of word voor thee uitgenodigd. Echt een enorm fijne sfeer! Zou ik zo in Oosterhout ook wel willen!

Snel weer een blog over het leven in Nepal.. Ik ben ondertussen lekker gesetteld en voel me er aardig thuis. Volgende week geef ik mijn housewarming, meteen een gelegenheid om al mijn klasgenoten en andere bekenden op een andere manier te zien. In de klas maak je vaak alleen maar korte praatjes!

Namaste