Ik mis mijn Kathmandu-familie enorm!

Nepal is een ontzettend fijn land met enorme diversiteit. De natuur is er prachtig, Kathmandu is een chaos, overal verkeer, straatkinderen, zwerfhonden, afval, maar o wat heb ik er fijn gewoond.
De Nepalese cultuur is naar mijn mening warm en open, ook al zijn er mensen die het tegendeel beweren. Ik heb me er erg welkom gevoeld en prachtige mensen ontmoet aan wie ik nog dagelijks terug moet denken! Nepalese, maar ook veel westerse mensen bij wie hetzelfde gevoel is bekropen als mij. Kathmandu voelt als je thuis en je vrienden als familie.

Het is moeilijk om in de hardere westerse cultuur te aarden na 5 ‘warme’ maanden in het oosten.

Ik ga mijn vrienden zeker nog zien en ik ga zeker nog eens terug naar Nepal. Ik ben te nieuwsgierig naar andere landen en culturen om  meteen voor een ticket naar Nepal te sparen, maar ik vraag me af of ik me op die andere plekken ook zo thuis zal gaan voelen…

Afgelopen week ben ik naar Besisahar geweest, een stadje in Lamjung, voor mijn laatste tripje met school. Ik heb daar research gedaan en ben gisteren weer terug gekomen.

Het is nu dus snel zoveel mogelijk tijd doorbrengen met mijn vrienden hier en mijn meubilair verkopen! Het zou toch zonde zijn als ik daar geen geld van terug zou zien!

Namaste

Nog maar twee weekjes in Nepal..

het is weer even geleden, dus een korte update!

Ik heb vorige week mijn verjaardag gevierd. Ik had een gezellige club mensen over in mijn huis, drankjes, hapjes en een muziekje.. dus je kan je wel voorstellen hoe ik me de volgende morgen voelde!

Binnenkort ga ik op field visit met school. Een weekje naar het verre westen van Nepal om daar research te doen, mensen te interviewen etc. Ik heb er nog weinig informatie over, dus het is voor mij ook nog afwachten.

Vier maanden geleden heb ik Rupa leren kennen. Een meisje dat op straat in Thamel werkt. Ze verkoopt tasjes aan toeristen. Als ze een tasje verkoopt, verdient ze er 70 cent aan. Je kunt je wel voorstellen dat ze erg arm is. Ze net 18 geworden, maar al 3 jaar getrouwd (gearrangeerd huwelijk). Met haar man heeft ze het erg slecht getroffen. Hij is een van de jongens die je overal in Thamel op straat ziet hangen. Iedereen die in Kathmandu is geweest heeft ze gezien. Ze liggen, zitten, lopen, staan overal in en rond Thamel met plastic zakjes rond hun mond lijm te snuiven.

Als hij gebruikt heeft slaat hij Rupa. Toen hij een paar weken weg was, in een afkick kliniek, heb ik met Rupa gepraat over hun kindje. Rubina is twee jaar en loopt iedere dag met haar moeder rond op straat in Thamel. Ik heb besloten om Rubina van de straat te plukken en naar school te laten gaan. Ze is pas twee, dus ze gaat nu naar een dagopvang waar ik de afgelopen weken zo nu en dan wat tijd doorbreng. Kijken hoe het met haar gaat. Ze is erg stilletjes vergeleken met de rest, maar ze slaat en bijt niet meer, zoals ze in het begin deed. Dit is natuurlijk gedrag dat ze afkijkt van haar vader als hij haar moeder in elkaar slaat. Ze speelt af en toe een beetje met andere kindjes nu en haar moeder heeft alle tijd om te werken zonder zich zorgen te maken over Rubina.

In de foto’s een foto van de meiden op Rubina’s eerste schooldag en een foto van afgelopen week.

Tot snel, Namaste

Ik ben de afgelopen weken druk geweest met een aantal presentaties op school. Ik zag er erg tegenop. De opleiding is een masteropleiding en ik volg het laatste semester. Mijn klasgenoten hebben er al een aantal semesters op zitten en lopen dus iets voor op mij kwa lesstof. Toch is het me volgens mij aardig goed gelukt, dus ik ben klaar voor de volgende presentatie komende week: ‘Tragedy of Tamil women’.

Afgelopen zaterdag (onze enige vrije dag) zijn we met alle meiden van de twee semesters op pad geweest. We hebben gezwommen en gelunched. Erg grappig, want voor de meeste meiden was het de allereerste keer dat ze in een zwembad waren. Zwemmen konden ze niet, dus ik ben omgedoopt tot ‘Megan the swimming guru’! Ik heb ze zwemles gegeven en aan het eind van de middag gingen er al een paar het diepe in. Iedere keer dat ze de slag te pakken hadden en zich dat realiseerden, sloeg de paniek toe en ging het weer mis. Wel een lollig gezicht!

Ondertussen heb ik een gasstel en een koelkast dus ik ben eindelijk aan het koken geslagen!

Komende week ben ik uitgenodigd om met een vriend mee te gaan naar de bruiloft van zijn nicht. Ik MOET van hem een Nepalese trouwerij meemaken voor ik terug naar huis ga, dus ik doe trouw mijn plicht! Ik moet deze week dus op pad voor een sari!

Namaste!

ps.

Ik weet dat de openlucht-voorstellingen er aan zitten te komen.. Ik vind het vreselijk dat ik er niet zelf bij kan zijn om jullie aan te moedigen, dus vanuit Kathmandu een dikke kus, veel plezier en TOI TOI TOI voor iedereen!

Vlak voor de familie hier was trokken duizenden Maoisten Kathmandu in om zich voor te bereiden op een week van demonstraties.
Families en bedrijven werden ‘gevraagd’ (lees: verplicht) een donatie te doen om alle Maoisten te kunnen huisvesten en van eten te kunnen voorzien. Vanaf 1 mei werden alle winkels verplicht hun deuren te sluiten en was er geen verkeer toegestaan. (alleen politie, ambulances/ziekenhuispersoneel, brandweer, journalisten en touristenbussen) Geen school dus, en geen mogelijkheid om met mijn laptopje naar een plek met WIFI verbinding te gaan. Vandaar dat ik toen geen mogelijkheid had om te bloggen. Ik ben daarom een dagje eerder verhuist van Patan naar Lazinpat en ben nu de onderbuurvrouw van Josh. Ik heb een dag de tijd gehad om nog snel wat inkopen te doen voor de strike/banda begon.

De banda

Toen ik maandag 3 mei op de toeristenbus naar het vliegveld aan het wachten was ontmoette ik Sumba. Hij was, net als ik, op weg naar het vliegveld om iemand op te pikken. Na een beetje praten bleek bij een reisbureau te runnen met zijn broer. Ik heb hem om hulp gevraagd. Alle reisbureaus waren namelijk gesloten en het leek me niet leuk voor papa, mama en iris om 2 weken in mijn appartementje in Lazinpat (wijk in Kathmandu) dppr te brengen. We hebben Sumba die dag ‘stiekem’ ontmoet om een reis naar Pokhara en Chitwan te boeken. Sumba, de engel, beloofde met ons mee te gaan als onze persoonlijke gids.

Délices de France

De avond voor ons vertrek gingen we op zoek naar een plek die open was voor eten. Restaurants in hotels en guesthouses waren toegestaan om open te zijn, om het toerisme niet stil te leggen. (de meeste toeristen waren inmiddels al vertrokken en er was niet veel open) We werden op straat aan gesproken door Christine, een Française die een Frans restaurant runt in Thamel, de toeristische wijk van Kathmandu. Ze vertelde dat ze stiekem open was die avond om toeristen toch van eten te kunnen voorzien. Ze kon er niet mee leven haar deuren te sluiten en toe te kijken hoe toeristen nergens terecht kunnen voor eten. Toen we na een heerlijke maaltijd op onze koffie aan het wachten waren kwamen er een stuk of 5/6 Maoisten binnen. Ze waren in gesprek met Christine tot ze alle gasten (enkel toeristen) erbij betrokken. Er werd ons de keuze voorgelegd om te blijven een een risico te nemen of weg te gaan en niet te betalen. Christine had de regels gebroken, dus dat zou haar straf zijn (open rekeningen). Toen Christine ondertussen haar telefoon pakte om hulp te vragen werden de Maoisten boos en seinden telefonisch hun vrienden in actie te ondernemen (dit bleek later, want wij verstaan geen Nepali!) We besloten te vertrekken en vertelden later terug te komen om de rekening te betalen. Voordat we het restaurant konden verlaten werden er vanuit buiten bakstenen door de ramen gegooid en begonnen de Maoisten binnen ook dingen te vernielen. Iedereen zette het op een lopen. Buiten werden nog wat stenen onze richting op gegooid voordat ook alle Maoisten het op een lopen zetten voordat er politie arriveerde. Er is die avond niemand gewond geraakt, maar wel een flinke schade aangericht. We zijn nog terug geweest om met Christine te praten en de rekening te betalen. Ze vertelde ons nog dat er een mes op haar keel werd gezet toen alle klanten weg waren, maar dat het enkel een dreigement was om er zeker van te zijn dat ze niet nog eens haar deuren zou openen tijdens de banda. Foto’s van ‘the day after’ kan je zien op de facebookpagina van het restaurant.

De vakantie

In Pokhara was ook alles dicht, dus na een nachtje slapen in het guesthouse zijn we de berg Sarangkot op gaan lopen. 700 meter omhoog in 3,5 uur. Wat hadden wij zere billen en bovenbenen toen we boven waren!!!! De tweede dag zijn we op de berg zelf door allerlei dorpjes gaan wandelen en toen we dag drie afdaalden… reden er weer taxi’s, de winkels waren weer open… De banda was over!!!!

We hebben nog een dag de tijd genomen om lekker wat te shoppen, een waterval en een grot bekeken, we zijn naar een Tibetaans vluchtelingenkamp geweest en heerlijk Italiaans gegeten vlak aan het meer in Pokhara. Daar waren onze guesthouse-genoten Matt & Adam, die we eerder die week al hadden ontmoet. Iris en ik zijn lekker met ze op pad geweest, drankjes in een jazzbar en daarna muziek luisteren op het dak van het guesthouse.

De banda was over dus dat gaf ons de kans om een bus te pakken naar Chitwan national park. Daar zijn we twee nachten gebleven om vlak naast de jungle te slapen, krokodillen te zien vanuit onze kano en vanuit de rug van een olifant oog in oog te staan met een aantal neushoorns! Heel erg indrukwekkend!!!! Ik zal snel proberen wat foto’s te uploaden op deze blog. Als ze er nog niet op staan. je kunt ook foto’s zien op mijn hyves: megantjeuh.hyves.nl Je hoef hiervoor zelf geen lid van te zijn om de foto’s te kunnen zien.

De week erna heb ik de familie Kathmandu laten zien. Durbar square in Patan en Kathmandu, Pashupatinath, Boudhanath, Kirtipur en ik heb ze voorgesteld aan alle kennissen die ik ondertussen heb opgedaan in Thamel. Mijn blonde koppie valt er nogal op, dus het is altijd een gezellige onderneming om daar door de straten te lopen. Ik maak altijd wel ergens een praatje of word voor thee uitgenodigd. Echt een enorm fijne sfeer! Zou ik zo in Oosterhout ook wel willen!

Snel weer een blog over het leven in Nepal.. Ik ben ondertussen lekker gesetteld en voel me er aardig thuis. Volgende week geef ik mijn housewarming, meteen een gelegenheid om al mijn klasgenoten en andere bekenden op een andere manier te zien. In de klas maak je vaak alleen maar korte praatjes!

Namaste

namaste

namaste

Het appartement is veel groter en goedkoper dan wat ik nu betaal!